جستجو و نجات

متاسفانه عدم توجه به منابع انسانی و نزول آن تا حدی که در پایین ترین درجه اهمیت باشد در کشورهای جهان سوم مساله زجر آور و قابل تاملی است . در چنین جوامعی برخوردی دو سویه به این مقوله می شود و مدام کاستی ها توسط افراد از سمتی به سمت دیگر منتقل می گردد و یا هر کس در جستجوی مقصری می گردد که خود را نیز در بر می گیرد . به زبان ساده تر این تقاضای انسانها است که سردمداران هر جامعه ای را به مسئله ای حساس تر و یا بی اعتنا می گرداند . با کمال تاسف نمونه بسیار بارز آن را می توان در اجرای مقررات راهنمایی و رانندگی مشاهده نمود . گذشته از این که در این سیستم نقص تا چه حد وجود دارد اما رانندگانی که تعداد آنها کم هم نیست مدام از بستن کمربندی که ایمنی آنها را تا حد زیادی تضمین می کند طفره می روند .

حالا تصور کنید در یک دایره بسته تر یعنی اشخاصی که در این جامعه می خواهند به فعالیتی تخصصی تر بپردازند چقدر کار سخت تر است . شاید همین دیدگاه باعث شده فدراسیون کوهنوردی از دیر باز کمتر وارد این فضا گردد . یعنی بخواهد نقش پلیس راهنمایی و رانندگی را در مورد کوهنوردان ایفا کند . الیته ناگفته واضح است چنین درخواستی از هر فدراسیون ورزشی دیگری هم با بضاعت فعلی آن کاملا غیر منصفانه می باشد . اما در هر صورت مدتها است که چنین بخشی در فدراسیون راه اندازی شده و فعالیت می کند و اکنون بعد از چند سال به همت دوستان شاهد فعالیتی دیگر از همین نوع بودیم که امید است سنگ بنای خیری برای تحولات ایمن سازانه ورزش کوهنوردی و البته کوهنوردی ایمن برای علاقمندان و دوستداران طبیعت باشد .

در این طرح مربیان فدراسیون کوهنوردی که در واقع حکم همان منابع انسانی برای انتقال مفاهیم و تعاریف و ایمن سازی محیط این ورزش را دارند پس از چند دوره هماهنگی و همسان سازی و بروز رسانی اطلاعات و تمرین گروهی برای بهره وری بیشتر ، آموزش کوهنوردی ایمن و اصول جستجو و نجات و تکنیکهای نجات را در دستور کار خود قرار خواهند داد تا بشود حداقل در راه پیشگیری از حوادث گام برداشت . همگی ما می دانیم هیچگاه نه فقط فدراسیون کوهنوردی ایران و نه هیچ کشور دیگری نخواهد توانست کلیه استادیومهای خود را که همانا کلیه عرصه های طبیعت ایران و مناطق کوهستانی است را تحت پوشش خود قرار دهد. چرا که نه بودجه کافی در اختیار دارد و نه امکانات و زیر ساختهای لازم و البته وجود سازمانهای موازی که همواره فقط در دریافت بودجه های سنگین و وزین دولتی پیشتاز بوده اند و قدردانی آن نصیب کوهنوردان حاضر در امداد رسانی حوادث مختلف شده . سخن را کوتاه کنم چرا که این مسیر آنقدر جای صحبت و طرح مسئله دارد که از حوصله این مجال خارج است .

پس از مطالعه و تجربه و صحبتهایی که با پیشتازان امداد و نجات ایران داشتم همانطور که خوانندگان عزیز هم می دانند همگی به این نتیجه می رسیم که با توجه به شرایط کشور ما که بحث اول ، یعنی منابع انسانی دارای هیچ اولویتی نیست به اینجا می رسیم که بهترین ناجی کوهنوردان و اهالی ورزش کوهنوردی خود آنها هستند و چه بهتر برای بالا بردن توان جسمی و دانش فنی خود در این زمینه دست به کاری بزنیم و امروز بعد از چندین سال دوباره شاهد تحولی در سیستم فدراسیون کوهنوردی هستیم که این امر را از سر گرفته . در چند سال گذشته ایجاد ستاد پیشگیری از حوادث کوهستان هیات کوهنوردی استان تهران آمار خوبی ارائه نمود و نشان داد این روش دارای مزیت بهتری است . بنابراین ضمن تشکر از عوامل برگزاری این دوره ها بهتر است عموم علاقمندان به طبیعت و کوه و غار و کویر و دره و ... بیش از پیش به این امر همت گمارند و با در نظر گرفتن انجام برنامه هایی فراخور توان جسمی و دانش فنی خود از فراگیری اصول اولیه جستجو و نجات هم غفلت نورزند . به امید رسیدن به جامعه کوهنوردی ایمن و ایده آل .

sarدوره جستجو و نجات ویژه مربیان درجه 2 و پیشکسوت - 4 الی 7 مرداد 90

photo : hossein shahlaee

بقیه تصاویر

/ 5 نظر / 23 بازدید
رضا فتحی -2

با بخش های زیادی از حرف شما موافقم. زمانی در وبلاگم نوشته بودم که سر و سامان دادن به جستجو و نجات در کوهستان ایران کاری به دشواری ساختن یک هرم با انبوهی از گوی هاست. دلیل اون هم اینکه نیازمند کارتیمی قوی از طرف افراد مختلف و سازمان های مختلف. آیا افرادی که الان در فدراسیون سمت هایی رو اشغال کردن تغییری نسبت چند سال پیش کردن؟ یا شما تغییر کرده اید و این سیستم رو مناسب همکاری می دونید و نیز از اون انتظار ایجاد یک فرهنگ ایمنی در فعالیتهای کوهنوردی دارین؟ موفق باشین. به امید دیدار.

الهه حمیدی

جلسه گزارش سفر و اسلاید شوی آقای محمد تاجران در مشهد زمان : چهار شنبه ۱۹ مرداد ماه ۹۰ - ساعت ۲۱ (۹ شب) مکان : آزادی ۳۸ - پلاک ۶ - دفتر باشگاه کوهنوردی آزادگان از همه دوستان و علاقه مندان دعوت می شود که در این مراسم شرکت نمایند.

ب-ج

آقای شهلایی در پاسخ به دوستان حسابی دست و پایتان را گم کرده اید! بهتر بود به ایشان می گفتید همکاریتان با فدراسیون تنها در دوره هایی است که خیر و برکتی از آن نصیبتان می شود. جستجو و نجات فدراسیون هم تا زمانی که باید سرکلاس بنشینید برایتان کسری به همراه دارد. زمانیکه مجوز تدریسش را گرفتید همچون سایر دوره ها عادی خواهد شد!

شریف نیا

خدمت آقای ب. ج سلام و همچنین دوست عزیزم شهلایی درود در تایید فرمایش ب. ج عزیز اینکه بله باید سودی و بقول ایشان خیر و برکتی باشد که مربی پا پیش بگذارد ولی سئوال اینست که کدامین مربی یا مدرس بدون در نظر گرفتن حق الزحمه در این مملکت کوهپیمایی یاد میدهد، چه برسد به مباحث فنی جستجو و نجات که بستر کار فقط استرس، مسئولیت و دقت است. دوست عزیز ب. ج نگاهم نگاه صنفی نیست ولی مطمئنم مربی نیستی که بدانی کار مربیگری ابعاد خاص خود را دارد و یقینا شما تک بعدی به قضیه نگاه میکنی. علاقه باطنی به فراگرفتن و فرادادن ویژگی اصلی مربیان ممتاز کوهنوردی است که این در کارآموزانی که فقط منتظر لغزشی در دست و پای استاد هستند،کمتر دیده می شود. بدرود