نگین علم

 
نویسنده : حسین شهلایی - ساعت ٢:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/۱٦
 

کوهنوردی چرا و چگونه

آیا واقعا زمان آن نرسیده بود که جامعه کوهنوردی و در راس آن فدراسیون کوهنوردی ، تعریفی از یک کوهنورد بیان نماید و مردم بتوانند تشخیص دهند چه کسی کوهنورد است؟ آیا ملاک ، داشتن تجهیزات خاصی است ؟ آیا داشتن یک هیکل تنومند ، نشان از کوهنورد بودن فرد است و یا داشتن مرام و متانت و وقار ؟ در هر صورت شاید همه اینها و یا شاید مواردی دیگر . در هر صورت پاسخ دادن صحیح به این سوال ، متضمن شنیدن سخن و نظر کارشناسان امر است و خرد جمعی زحمت کشان و بزرگان این رشته ورزشی و یا فراتر از ورزش.

 اما آنچه به نظر این حقیر می رسد این است که یک کوهنورد علاوه بر داشتن تجهیزات مناسب و اخلاق پسندیده و مورد انتظار از این رشته ورزشی ، باید با تکنیکهای سنگنوردی ، یخ و برف ، اصول آمادگی جسمانی و فنونی از جمله جهت یابی ، آشنایی با خطرات کوهستان و صدمات ورزشی ، امداد و نجات در کوهستان و دیواره ها ، هدایت و سرپرستی و بسیاری فنون دیگر که در این جا مجال نام بردن آنها نیست آشنا باشد و بخواهد و بتواند دراین راه به تحقیق و بروز نمودن علم خود اقدام نماید . هر چه اطلاع یک کوهنورد از سه عامل تاثیر گذار بر یکدیگر یعنی کوهستان ، آب و هوا و فیزیک و روحیات خودش بیشتر باشد ، بهتر می تواند عمل نماید و همچنین راهگشای دیگران باشد  و شاید یکی از عوامل مهم در این فعالیت ورزشی داشتن سعه صدر و تحمل دیگران است وگرنه کوهنوردی کردن به تنهایی نه تنها از نظر فنی توصیه نمی گردد بلکه در ساختن روحیه پذیرش نظرات دیگران و ترجیح دیگران بر خود و بالا بردن بسیاری از ظرفیتهای وجودی ، بی تاثیر است .

وقتی امروز به اول خط الراس مسیر قله دارآباد رسیدیم ، بسیار بودند کسانی که با لباس شهری و یک کفش زمستانی شهری که مناسب کوهستان نبود در حرکت بودند . برف کوبیده شده و آماده که البته میشد آنرا با همین تجهیزات صعود نمود اما به شرط اینکه همه هماهنگی ها انجام گردد . مثلا هماهنگ کنیم که هوا خراب نشود و پایمان پیچ نخورد . در مسیر نیازی به امداد رسانی و توقف نداشته باشیم . حالمان هم که هماهنگ است اصلا مریضی به سراغمان نخواهد آمد . خودمان هم که جی پی اس سر خود خدایی داریم و گم نمی شویم . احتمال تاریک شدن هوا و به پایان نرسیدن برنامه هم که وجود ندارد. تعدادی نیروی امدادی هم هستند که اصلا کاری جز امداد رسانی به ما ندارند و هلال احمر آنها را استخدام نموده تا به محض ایجاد مشکلی به نجات ما بیایند – البته بعد باید تیمی از کوهنوردان هم به نجات این تیم بیاید ؟ – ( مثل قله سرکچال 3 هفته پیش ) .

و از همه مهمتر هلی کوپتر امداد می تواند در مدت زمانی کمتر از 15 دقیقه و بدون گرفتن ذره ای پول ، ما را نجات بدهد .

اصلا کسی نیست به من بگوید تو که همه اینها را می دانی ، دارآباد که قله ای نیست . با لباس شهری و یک کتانی معمولی میتوان در اوج زمستان به قله دماوند هم صعود نمود و چرا با این حرفها وقت ملت را می گیری ؟؟؟....

اگر حوصله کنید ادامه دارد .