نگین علم

 
نویسنده : حسین شهلایی - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱٢/٢٤
 

    نوروز بزرگترین جشن ایرانیان از روزگار کهن تا به امروز است و از نمایان ترین جشنهای بهار به شمار می رود . برای توجیه و پیدایش جشنها ، اغلب انگیزه ها و عللی در تواریخ یاد شده که پاره ای از آنها توجیهی از حوادث تاریخی ، داستانی و یا ملی و دینی است. نوروز و مهرگان دو جشن بزرگ طبیعی هستند که اولی آغاز بهار و دومی آغاز پائیز است .

   ایرانیان در دورانی از تاریخ ، مهرگان را آغاز سال می دانستند .

 تقدس و احترام و بزرگی نوروز بیش از حد توجه و انتظار است . چون با ماه فروردین که ویژه فروشی ها و ارواح طیبه است ، شروع می شود و روز اول آن با نام خداوند آغاز می گردد و اول بهار و اعتدال ربیعی و رستاخیز طبیعت و زندگی مجدد در جهان است .

 روایات تاریخی در پیدایش نوروز به تفصیل نقل شده است . ابوریحان بیرونی (آثار الباقیه: ابوریحان بیرونی ص 246) عللی چند آورده که نمایان ترین آن نسبت نوروز به جمشید است که فردوسی موجب رواج و شهرت آن گردیده ، جمشید پس از برقرار ساختن نظام زندگی و عدل و داد ، سر سال نو ، روز هرمزداز فروردین به تخت نشست و مردم شادی کردند و آن روز را ( روز نو ) خواندند و از وی چنین تجدید خاطره ای یادگار ماند .  

 

  ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی

  از این باد ار مدد خواهی ، چراغ دل برافروزی

  چو گل گر خورده ای داری ، خدا را صرف عشرت کن

  که قارون را غلط ها داد سودای زر اندوزی

  به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی

  به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

  سخن در پرده می گویم ، چو گل از پرده بیرون آی

  که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی

                                                        حافظ شیرازی