نگین علم

جستجو و نجات
نویسنده : حسین شهلایی - ساعت ٢:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٩
 

متاسفانه عدم توجه به منابع انسانی و نزول آن تا حدی که در پایین ترین درجه اهمیت باشد در کشورهای جهان سوم مساله زجر آور و قابل تاملی است . در چنین جوامعی برخوردی دو سویه به این مقوله می شود و مدام کاستی ها توسط افراد از سمتی به سمت دیگر منتقل می گردد و یا هر کس در جستجوی مقصری می گردد که خود را نیز در بر می گیرد . به زبان ساده تر این تقاضای انسانها است که سردمداران هر جامعه ای را به مسئله ای حساس تر و یا بی اعتنا می گرداند . با کمال تاسف نمونه بسیار بارز آن را می توان در اجرای مقررات راهنمایی و رانندگی مشاهده نمود . گذشته از این که در این سیستم نقص تا چه حد وجود دارد اما رانندگانی که تعداد آنها کم هم نیست مدام از بستن کمربندی که ایمنی آنها را تا حد زیادی تضمین می کند طفره می روند .

حالا تصور کنید در یک دایره بسته تر یعنی اشخاصی که در این جامعه می خواهند به فعالیتی تخصصی تر بپردازند چقدر کار سخت تر است . شاید همین دیدگاه باعث شده فدراسیون کوهنوردی از دیر باز کمتر وارد این فضا گردد . یعنی بخواهد نقش پلیس راهنمایی و رانندگی را در مورد کوهنوردان ایفا کند . الیته ناگفته واضح است چنین درخواستی از هر فدراسیون ورزشی دیگری هم با بضاعت فعلی آن کاملا غیر منصفانه می باشد . اما در هر صورت مدتها است که چنین بخشی در فدراسیون راه اندازی شده و فعالیت می کند و اکنون بعد از چند سال به همت دوستان شاهد فعالیتی دیگر از همین نوع بودیم که امید است سنگ بنای خیری برای تحولات ایمن سازانه ورزش کوهنوردی و البته کوهنوردی ایمن برای علاقمندان و دوستداران طبیعت باشد .

در این طرح مربیان فدراسیون کوهنوردی که در واقع حکم همان منابع انسانی برای انتقال مفاهیم و تعاریف و ایمن سازی محیط این ورزش را دارند پس از چند دوره هماهنگی و همسان سازی و بروز رسانی اطلاعات و تمرین گروهی برای بهره وری بیشتر ، آموزش کوهنوردی ایمن و اصول جستجو و نجات و تکنیکهای نجات را در دستور کار خود قرار خواهند داد تا بشود حداقل در راه پیشگیری از حوادث گام برداشت . همگی ما می دانیم هیچگاه نه فقط فدراسیون کوهنوردی ایران و نه هیچ کشور دیگری نخواهد توانست کلیه استادیومهای خود را که همانا کلیه عرصه های طبیعت ایران و مناطق کوهستانی است را تحت پوشش خود قرار دهد. چرا که نه بودجه کافی در اختیار دارد و نه امکانات و زیر ساختهای لازم و البته وجود سازمانهای موازی که همواره فقط در دریافت بودجه های سنگین و وزین دولتی پیشتاز بوده اند و قدردانی آن نصیب کوهنوردان حاضر در امداد رسانی حوادث مختلف شده . سخن را کوتاه کنم چرا که این مسیر آنقدر جای صحبت و طرح مسئله دارد که از حوصله این مجال خارج است .

پس از مطالعه و تجربه و صحبتهایی که با پیشتازان امداد و نجات ایران داشتم همانطور که خوانندگان عزیز هم می دانند همگی به این نتیجه می رسیم که با توجه به شرایط کشور ما که بحث اول ، یعنی منابع انسانی دارای هیچ اولویتی نیست به اینجا می رسیم که بهترین ناجی کوهنوردان و اهالی ورزش کوهنوردی خود آنها هستند و چه بهتر برای بالا بردن توان جسمی و دانش فنی خود در این زمینه دست به کاری بزنیم و امروز بعد از چندین سال دوباره شاهد تحولی در سیستم فدراسیون کوهنوردی هستیم که این امر را از سر گرفته . در چند سال گذشته ایجاد ستاد پیشگیری از حوادث کوهستان هیات کوهنوردی استان تهران آمار خوبی ارائه نمود و نشان داد این روش دارای مزیت بهتری است . بنابراین ضمن تشکر از عوامل برگزاری این دوره ها بهتر است عموم علاقمندان به طبیعت و کوه و غار و کویر و دره و ... بیش از پیش به این امر همت گمارند و با در نظر گرفتن انجام برنامه هایی فراخور توان جسمی و دانش فنی خود از فراگیری اصول اولیه جستجو و نجات هم غفلت نورزند . به امید رسیدن به جامعه کوهنوردی ایمن و ایده آل .

sarدوره جستجو و نجات ویژه مربیان درجه 2 و پیشکسوت - 4 الی 7 مرداد 90

photo : hossein shahlaee

بقیه تصاویر