نگین علم

دمی با حافظ
نویسنده : حسین شهلایی - ساعت ٢:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/۱٠/٢٥
 

   

 

    کلک مشکين تو روزی که ز ما ياد کند   

                                   ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند

    قاصد منزل سلمی که سلامت بادش

                                  چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند

    امتحان کن که بسی گنج مرادت بدهند

                                  گر خرابی چو مرا لطف تو آباد کند

    يا رب اندر دل آن خسرو شيرين انداز

                                  که به رحمت گذری بر سر فرهاد کند

    شاه را به بود از طاعت صد ساله و زهد

                                  قدر یک ساعته عمری که در او داد کند

    حالیا عشوه ی ناز تو زبنیادم برد

                                  تا دگر باره حکیمانه چه بنیاد کند

    گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنی است

                                  فکر مشاطه چه با حسن خدا داد کند

    ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز

                                 خرم آن روز که حافظ ره بغداد کند   

 

 

     هر بار دیوان این شاعر بزرگ ایرانی را تورق کنید ، قطعا سخنی شیرین و گویا و            فراخور حالتان به شما خواهد گفت . امشب هم که دلم گرفته بود سری به دیوان حافظ زدم و   پاسخم را گرفتم . حال برای شما چگونه پاسخی خواهد داشت نمی دانم هرچه که هست حافظ در بر دارنده اسراری است که مصاحبان او بدان اعتقاد دارند و چیزی جز عشق و شور و بیم و امید نیست . همان چیزهائی که در زندگی همه ما باید باشد و بدان نیازمندیم . عشق به زیبا ترین و عظیم ترین خالق زیبائی که :

    مده ای رفیق پندم که به کار در نبندم

                                              تو میان ما ندانی که چه می رود نهانی

  

   با حضرت حافظ زیاد بیگانه نباشیم که از راز دلمان می گوید .